Mooi, dat mooie weer. Dan gaat de schuifpui naar de hoogste stand,
de draaideur wordt weggeklapt en dan kan de piano naar buiten worden gerold.
Eigenlijk is het zo dat hoe fraaier het weer is, hoe valser de piano wordt. Dat
geduw, gebonk en gedoe, naar buiten en later weer naar binnen, dat raakt de gevoelige
snaren en het klankbord. Maar goed, voor nu zien we Roelof aan de toetsen.
Roelof? We zien het aan zijn karakteristieke,
losse en ontspannen houding en vooral ook aan zijn speelplezier. Een gevulde
vaas staat op de piano, evenals het schoteltje waarop de mensen hun waardering voor
het muzikaal gebodene financieel kunnen laten blijken.
Links van de entree zien we drie kleine schoolbordjes onder
elkaar hangen. Hierop brengt Huis de Beurs haar culinaire actualiteiten onder
de aandacht. Rechts hing ooit een degelijk setje, maar mensen hebben ooit
gemeend deze te moeten nemen. Hebberigheid is onnavolgbaar.
Even goed zoeken, dan zien we Bobby, de
blauwvoorhoofdamazone, die gedurende zeven jaar niet beter wist dan dat een kleine
kooi in een lawaaierig café zijn natuurlijke habitat was. Sinds zijn verhuizing in 2016 naar een vogelvriendelijk
verblijf in zuidoost Drenthe weet hij wel beter! Hij leeft er vrolijk op los, zoals een papegaai
dat betaamt.
We zien hier een kleurrijke en nauwgezette weergave van wat
zich daar op het terras van Huis de Beurs op een willekeurige warme dag afspeelt.
Het is rond 2014 geschilderd door Johann Klunder, een kunstenaar waarvan we
niet meer weten dan dat hij een Groninger is. Mogen we hem onder
de zondagsschilders scharen? Misschien wel. Hoe dan ook, zijn stijl is eigen.
