Een café bezoekt men voor een kop koffie. Ook vaak voor heel iets anders.
Men heeft er een zakelijke of een wat intiemere afspraak. Men maakt gebruik van
wat de leestafel zoal te bieden heeft. Men gaat er zitten om naar de mensen te
kijken of misschien bezoekt men het wel het liefst om zelf gezien te worden. Niets
verwondert. Ook in Huis de Beurs is dit dagelijkse kost. Maar een café bezoeken
om er slechts het plafond te aanschouwen, dat doet geen mens. Tenzij die de
kluts flink kwijt is.
Laten we voor de aardigheid het plafond van het café van Huis de Beurs toch eens nader bekijken. Hoofd in de nek. We zien een gestuct geheel, hier en daar verrassend versierd met ronde
ornamenten. Ter hoogte van het buffet zien we er twee. Uit beide bungelt een
snoertje: elektriciteitsdraden van de lampen die hier ooit boven beide biljarts
brandden. Die biljarttafels moesten uiteindelijk wijken voor échte tafels. Exploitanten
denken vooral in omzetcijfers.
Op latten van zeven centimeter breed is het stucplafond in de gehele
lengte en breedte van het café aangebracht. Daartussen bevindt zich riet dat
met koperdraad aan dit houtwerk is vastgevlochten. Als je goed kijkt, dan zie
je dat wat donkere en wat heldere baantjes elkaar afwisselen. In de tijd dat er
in de horeca nog gewoon gerookt en gepaft werd filterde het riet tussen de
lattenconstructie de opstijgende rook. Dit zijn die donkere baantjes.
Ook plafonds weten te verhalen.
