Klip en
klaar: Gerhard Hospers (1951).
We kwamen
eerder een schilderij van hem tegen, een allesbehalve vrolijk kijkje vanaf de
Vismarkt de Folkingestraat in. Het was een somber en druilerig tafereel, maar
zo stemmig en treffend. Dit is van hetzelfde laken een pak (circa 1995). Dezelfde
kijkrichting, maar nu een flink aantal passen naar achteren, zo ongeveer vanaf
de kruising Vismarkt en Stoeldraaierstraat. Uitgerekend op deze dwaze plek! Wat
zullen de de wandelaars en fietsers hem daar wel niet voor de voeten hebben
gegooid?!
Hospers is
een melancholicus, iemand die onmiskenbaar dweept met de treurigheid die het
leven van de mensen dagelijks met zich meebrengt. Het is lang niet altijd
vrolijkheid en zonneschijn!
Ach, wat
zien we al niet.
In zwart, geel en rood De Belg
Waterloo, een rasechte Groninger familie die er drie mobiele
frietkramen op na houdt. Deze zitten altijd mooi en strak in de lak, verpakt in
de vlag van België. De familie laat zich er op voorstaan de beste frites van
Nederland te serveren. Misschien heeft men daarin wel gelijk.
Dan links
op de hoek Zomers, dat tegenwoordig
trots Pronk als naam voert. Wanneer
horecazaken van exploitant wisselen dan verkiest de nieuwe vaak een andere
naam. Handig of niet, bij Huis de Beurs ziet men daar al sinds 1779 wijselijk
van af. Van een sterk merk blijf je af.
Goed
beschouwd oogt het pand te wit. Net zoals mensen te bleek en te vaal kunnen
ogen. Ja, het weer werkt dan op dat soort momenten niet mee. Maar het is niet
anders. Je kunt er niet omheen! Voor nu zullen
we het ermee moeten doen, met deze confronterende Hospers
