Een vrijwel verlaten café. Dat maakt deze foto zo mooi.
Twee grijze
mannen. Vrienden. De een houdt in de gaten wat de ander doet. Maar die ander niet.Wat die doet, dat zien we
niet. Ja, iets bespreken met de dienstdoende barmedewerker. Dat zal het zijn. En
dan zit er links ook nog een dame met de rug naar ons toe. Ze leest.
Lopen we onder het
boogje door naar de serre, dan treffen we, met zwarte Stetson, John aan, een elegante
en gedistingeerde heer van Molukse herkomst. Dan moet het ’s middags tussen
drie en vijf uur zijn. Nooit anders dan op dit moment van de dag zit hij hier.
Aan het mooie van dit plaatje, waarvan de fotograaf onbekend is, draagt vooral die weelderige,
protserige kroonluchter toe bij. Het was een donderdagavond, ergens in 2013. De vier
gasten aan de tafel daar pal onder hadden zojuist voldaan het pand verlaten
toen die imponerende lamp in het geheel en met vol gewicht naar beneden raasde. Het
middelpunt aan de onderkant ervan is een klein, sierlijk, bol knopje. Naast schade
aan de piano liet deze Perzische kandelaber een spoor, een klein bewijsje, achter in de hardhouten vloer. Trek een denkbeeldige loodlijn vanaf genoemd
middelpunt naar de vloer en je ziet geschiedenis.
Ja, indrukwekkend, dat is deze kroonluchter zeker!
