En dan
duikelt er zo maar een prachtige, tweekleurige aquarel op waarop we
onmiskenbaar het buffet van Huis de Beurs herkennen. Paars voert de boventoon,
een wel erg merkwaardige kleurkeus maar die hier toch wonderlijk mooi uitpakt.
Zie de
gaper gapen. Zie de barman doen wat de barman moet doen. Rechtsboven de eerste
drie woorden van de belerende levensles ’n
Uur rust is ook Verdainst’. Deze lezen we boven aan de wand, onder de rand van het
plafond. Het is een een volkswijsheid om even bij stil te staan.
Op het
eerste gezicht lijkt het alsof de kunstenaar zijn werk niet helemaal goed in de
hand heeft: de verf lijkt druppelsgewijs van boven naar beneden te lopen, van
donker naar licht. Maar kijken we goed, dan zien we een uitgekiende compositie waarbinnen
alles klopt. Subtiele detaillering en slordig ogende lijnen doen niet voor
elkaar onder. Ze versterken elkaar zelfs.
Intrigerend
is dat de kunstenaar haar of zijn signatuur nergens heeft achtergelaten,
evenmin als een datering van dit werk. Ook is volstrekt onduidelijk wie deze
aquarel waar opduikelde. Het intrigeert. Het doet allemaal wat aan Banksy
denken, Banksy, maar dan op die hoek van de Folkingestraat en het A-Kerkhof.
