Deze foto dateert van 1976, meer dan vierenveertig jaar geleden. Even goed kijken; even oriënteren. Dan zien we waar we zijn. Inderdaad: in Huis de Beurs. Op het sierlijke, krullerige logo dat vroeger onder meer op de placemats, de luciferdoosjes en de suikerzakjes stond afgebeeld en dat we nu nog steeds op de grote ramen van het café aantreffen, wordt onder meer gewag gemaakt van 'Biljart'. Tegenwoordig vragen de mensen zich nog wel eens af waar dit zich bevindt. Nergens! Maar hier zien we maar liefst twee stuks. Nee, we zien er maar één, maar duidelijk is dat een jongeman met grote ernst en aandacht zijn keu heeft aangelegd voor de acquitstoot op een ander biljart. Dus dan is er ook nog een tweede.
Het is
avond: alle lampen branden; de biljartklok links geeft aan dat het half elf is,
de rechter houdt het op half tien. Welke heeft gelijk? Welke loopt gelijk? In de
loop van de jaren '80 ruimde één biljart het veld, waarna het resterend
exemplaar naar het midden werd geschoven. Zo ontstond er plek voor wat tafeltjes
daar om heen. Die leverden de exploitant meer omzet op dan die welke biljarters gebruikelijk
genereerden. Tijdens hun partij namen ze met een colaatje of een glas
kraanwater genoegen. Uiteindelijk moest ook het laatste biljart er aan geloven.
Aan klinkende munt werd grotere waarde gehecht dan aan het helder gekets van carambolerende biljartballen. Stoffige kroonsteentjes aan
het plafond markeren de plek waaraan de verlichting boven beide groene lakens ooit
heeft gehangen.
De foto weerspiegelt in zijn ogenschijnlijke rust een grote rommeligheid, een rommeligheid die er mag wezen.
