De piano in Huis de Beurs draagt bij aan het karakteristieke van het café. Maar dan vooral wanneer deze wordt bespeeld, Deze sluit naadloos aan bij de cultuur van het koffiehuis zoals we deze sinds het begin van de twintigste eeuw in de Midden-Europese steden als Wenen, Praag en Budapest kennen. Men bezoekt een koffiehuis om er tot in den treure de actuele kranten door te nemen, om elkaar te treffen of om er voyeuristisch en ongegeneerd naar de mensen te gaan kijken. Maar zeker ook om zichzelf prominent te etaleren. En dit allemaal tegen de achtergrond van muzikaal behang, romantische études, sonates en ballades op een goed gestemde piano. Dan passeren vooral Liszt, Chopin en Debussy.
Hier zien we Leo am Klavier. Zijn repertoire is een hele andere dan het hierboven geschetste. De vrolijke levendigheid in het café wordt er door zijn niets-aan-de-hand-muziek niet minder van. Leo verleidt de mensen. Nog heel even, en al die lege tafels en stoelen zijn bezet en vragen om de aandacht van de bediening. Werk aan de winkel! Over Leo zou men een boeiende biografie kunnen schrijven, een onwaarschijnlijk verhaal dat iedere fantasie te boven gaat. Maar intussen zit hij daar wel opgewekt te spelen, kort geknipt, zwart gilet en overhemd, stralend wit. Huis de Beurs is een voetnoot in zijn wonderlijk leven.
