Wat een prachtige schets! Welnee, het is een nauwgezette, realistische tekening. Rechtsonder staat een onleesbaar krabbeltje van de maakster, dan wel van de maker. Hoe dan ook, we staan frontaal voor Huis de Beurs. Natuurlijk. Heel herkenbaar. Maar wacht. De tweede etage ontbreekt. Daar moest eerst een flinke brand op eerste pinksterdag 1927 aan te pas komen voordat deze werd aangebracht. Waar we tegenwoordig de grote etalageruiten op beide zijden aantreffen zien we hier twee ramen en drie naar binnen draaiende terrasdeuren, strak in het gelid van de ramen op de eerste verdieping. Boven de entree en rechts ervan zien we een gietijzeren balkon dat er tegenwoordig niet meer is. Verkwanseld. Onder de ronde rand, heel goed kijken, lezen we Venduhuis voor en dan wordt wat volgt helemaal onleesbaar. Loep, inzoomen, Groninger Archieven, niets gaf verdere duidelijkheid. Misschien moesten we het maar zo houden!
Pal onder
het fraai gedecoreerde dakkapelletje zien we op de eerste etage én op de begane
grond dichtgemetselde vensters die herinneren aan ooit, aan ooit hoe het was.
Belasting op onroerend goed werd geheven op het aantal vensters dat een pand
bezat. Als je deze die functie ontnam, dan scheelde je dat in de af te dragen
belasting. Dichtmetselen was een legale praktijk van belastingontduiking, maar
die historische architectuur alom rigoureus heeft geraakt.
Hoe dan ook,
dit plaatje sierde jaren de placemat van Huis de Beurs. Deze werden per 1000
stuks door de drukkerij aangeleverd. Hoeveel kilo's papier met deze prachtige
prent verdwenen wel niet in de afvalbak, samen met wat resteerde van de
maaltijd? ! Een retorische vraag, maar een die zich toch aandient.
