Een
schilderij. Maker onbekend. Verdwaald. Maar pracht werk. Het doet sterk denken
aan het impressionisme van Gustav Caillebotte (1848 - 1894). Het schilderij
werd ooit ergens met de Engelse dichter en tekstschrijver Keith Armstrong in
verband gebracht. De bron, die is jammer genoeg zoek.
Armstrong
profileert zich ook als Doctor Keith Armstrong. Hoe oud de man is, dat valt
niet te achterhalen. Op internet valt wel veel over hem te lezen. En zien. Dan
schatten we hem op een leeftijd van rond de zeventig. En dan zien we dat de
titel die hij nogal eens gebruikt, Doctor Keith Armstrong, hem terdege past!
Wat een achtergrond!
Sinds 2006
houd hij er een blog op na. En daarin passeert zo ineens Huis de Beurs. Het is
een haast onnavolgbaar gestapeld geheel van psychedelische gedachten en
surrealistische zinnen waarmee hij Huis de Beurs bejubelt. De Nederlandse
vertaling is losjes en associatief. Zoals het origineel.
|
|
|
|
|
huis
de beurs
spinning
and reeling,
days
slipped by the window,
thudding
clouds.
we
rock in candlelight,
piano
glows.
sun’s
sunk into the red carpet,
blood
in the skin of the wine,
juicy
dregs of another spilt day.
old
friends they have come
through
this infernal revolving door
and
gone on to evolve
long
faces in the mist.
new
vistas swing
through
the old market
to
make the lifelight
shine
in our hearts.
dragging
on the stubs of years,
blowing
out memory’s vague smoke.
wet
cobbles
glint
with the dreams of fish,
flashing
girls stream by
on
darting bikes.
the
crippled sunset
of war
years,
the modern
politics of fear.
throw
me another cigar
hand
over your gear,
let us
meet
in
socialist song.
your
fleeting poetry
is a
scarf tossed
round
my neck.
my
handsome northern mate,
I am
going Dutch tonight.
that
Mr Piano Man
flies
across the bar
to
catch an A Train again
for
the fresh morning,
love’s
daybreak.
my
darling,
kiss
my poet's lips,
let us
greet the warm flesh
of
Groningen breathing.
|
|
|
huis de beurs
draaiend en zwierend
zo passeren de dagen langs het raam
donderwolken
we wiegen bij kaarslicht
de piano glimt
de zon is verzonken in het rode tapijt
bloed in rode wijn
de droesem van alweer een verloren dag
oude vrienden, ze zijn gekomen
via de draaideur van de hel
en ze gingen verder
chagrijn in de mist
nieuwe vergezichten dienen zich aan
over de oude
markt
om het leven weer te laten schijnen
in onze harten
trekjes nemend van de peuken der jaren
de rook van vage herinneringen wegblazen
natte keien
glinsterend van dromen van vissen
modieuze meiden flitsen voorbij
op snelle fietsen
de kreupele zonsondergang
van de oorlogsjaren
de actuele politiek van angst
gooi me nog een sigaar
overhandig je hebben en houden
laten we samenkomen
in een socialistisch lied
jouw vluchtige poëzie
is als een sjaal
om mijn nek gegooid
mijn knappe vriend uit het noorden
ieder betaalt voor zich vanavond
de pianist
vliegt over de bar
om de intercity te pakken
naar de prille morgen
de dageraad van de liefde
mijn liefste
kus mijn dichters’ lippen
en laten we het warme hart begroeten
van levend groningen
|
|
|
