Huis de
Beurs laat zich er op voorstaan dat het al sinds 1795 daar op die goede hoek
bevindt. Dat zal allemaal wel, maar de ziel er van, het interieur, dat heeft in
de loop der jaren allerlei veranderingen moeten ondergaan. Vaak verbeteringen.
Het ouderwetse Thonet-meubilair maakte plaats voor het moderne werk, gemeentelijke eisen rond sanitair vroegen om drastische
ingrepen, een tweede biljart erbij, later beide de deur uit, de brandweer die
op grond van nieuwe inzichten andere vluchtroutes verlangde, een verdwaalde
Hongaar die er een ordinaire schnitzeltent van maakte of een terloopse vriendin
van een exploitant die het allemaal zo veel beter wist. Ach bedenk het maar. Er
was altijd wel wat.
Het
tromgeroffel ontbreekt, maar in het Nieuwsblad van het Noorden van dinsdag 2
mei 1922 kondigt Arent Brommet met enige bombarie aan dat de volgende dag Huis
de Beurs zal worden heropend. Dan is het dus gesloten geweest. Anders kun je
het niet heropenen. Arent Brommet was een jonge horecaondernemer van 34 die
flink aan de weg timmerde. In de loop der jaren lezen we regelmatig in Het Nieuwsblad
van het Noorden dat hij verbetering op verbetering stapelde. Vervolgens maar steeds
weer een heropening.
Bekijken we
deze advertentie dan getuigt deze, grafisch gezien, van een haast aandoenlijke knulligheid.
De mededeling ‘Heropening’ vraagt de aandacht. De letterzetter had geen vaste hand:
als je zo tussen je wimpers kijkt, dan zie je de letters vrolijk dansen.
Ambachtelijk drukwerk. Nee, zo maar een willekeurige heropening vraagt hier
niet de aandacht, maar Huis de Beurs attendeert de mensen op zijn heropening. De
fraaie aanbeveling ‘Flinke bergplaats voor fietsen’ in deze annonce werd op 25
augustus 1922 in de gelijknamige krant door Brommet gewijzigd in een veel
sterkere: ‘Ruime bergplaats voor fietsen onder contrôle.’ Met deze garantie was
er geen enkel beletsel meer om Huis de Beurs per fiets te bezoeken.
Arent Brommet
wist van wanten.
